U bent hier

Royal Palms Beach Club

Royal Palms Beach Club- een boekbespreking
Vincent Geyskens: Royal Palms Beach Club. Ingeleid door Gerrit Vermeiren.

 

Vooral gespierde lijven in Royal Palms Beach Club 

 

Voorovergebogen, naakte figuren, die niet hun gezicht, maar hun achterste tonen zijn de opvallendste gasten in de Royal Palms Beach Club van Vincent Geyskens (°I97I). Ze duiken zowel alleen als in gezelschap op in de gelijknamige monografie, die de nagelnieuwe uitgeverij VdHBooks aan de in Brussel residerende kunstenaar wijdt. 

 

Is dit misschien hun voorkeurshouding in het seksueel verkeer? In zijn inleiding suggereert Gerrit Vermeiren dat ze op deze exotische locatie ook gewoon een zonnebad kunnen nemen. Maar als de Royal Palms Beach Club een deknaam voor een afgelegen concentratiekamp zou zijn, is het niet uitgesloten dat de kijker wordt geconfronteerd met vernederde gevangen, die worden behandeld als dieren in een slachthuis. Volgens Gerrit Vermeiren schildert Geyskens niet echt menselijke portretten of volwaardige lichamen, maar focust hij op de huid, het vlees en de beharing tussen de openingen. De personages hebben allemaal hun individualiteit verloren. De aandacht wordt nog louter toegespitst op hun vege of opgefokte lijf en dat is inwisselbaar. Op het allereerste olieverfdoek doemt een zwarte gedaante op, die naar een achteroverliggende mannelijke gestalte kruipt, waarvan de ogen en de neus zijn weggewist. Hij lijkt verduiveld sterk op de Partykiller, die in de duisternis op hoge hakken afstevent op een vaag blauwe verticale neonlamp. Een stille verwijzing naar de prositutiebuurt, waar dames hun lijf achter een zacht fluorescerend schijnsel etaleren. De houdingen en gebaren van de anonieme Protégé verraden dat hij louter uit is op zintuiglijk genot. Ook wanneer niemand in de buurt is.

 

De Ambassador, die koketteert met zijn forse bicepsen en zijn welvend bovenlijf kan niet meer bogen op zijn diplomatieke status, want bij Vincent Geyskens is hij herleid tot brute spierkracht. Hoewel over zijn ogen verdoezelende paarsblauwe verfstreken zijn aangebracht ervaar je toch een zekere minachting, De blonde jongen van Management I, die we alleen ruggelings kunnen observeren, lijkt weggesneden uit een vergeeld gay magazine. De vrouwen, die Geyskens in grove en  rauwe tinten borstelde zijn al even weerzinwekkend. Maar ze zijn, volgens Gerrit Vermeiren, dan ook allesbehalve in opzichtige kleuren gepenseeld om de kijker op te winden. De morsige portretten bezitten obscene trekjes. De kunstenaar jaagt niet op het mooie, maar is op een fetisjistische manier in de ban van het lelijke. Zijn 'taches de beauté' worden in het boek zelfs uitvergroot. Geyskens twijfelt tussen een figuratieve en een abstracte aanpak. Hij flirt met het Zwart Vierkant van de Rus Malevitsj en deed voor zijn 'cordon sanitaire' inspiratie op in het toilet. Enkele schilderijen met chaotische kleurspatten leunen aan bij de collages, die zijn vervaardigd met knipsels uit rijkelijk geïllustreerde magazines en allerhande reclamemateriaal. In de Royal Palms Beach Club verliest de paus zijn heiligheid omdat voor zijn gelaat foto's van pornomodellen en body builders werden verknipt. 

 

Doordat de werken noch chronologisch, noch thematisch zijn geordend kan je als lezer zelf verbanden leggen en die tot een verhaal samensmeden.

 

LD

 


Vincent Geyskens :

Royal Palms Beach Club

Ingeleid door Gerrit Vermeiren

84 blz..

VDH BOOKS, 2007

30 EURO

ISBN 978 90 888 1001-5